Over mij

Hi, ik ben Kaylee. Mama binnen een neurodivergent gezin. Ondernemer en oprichter van Drakenfruit, een consultancy bedrijf op het gebied van onder andere diversiteit en inclusie. Onderwijskundige met een passie voor dans en dansles geven (salsa, bachata, kizomba).

Op deze plek deel ik dingen die ik zelf moest uitvinden, uitzoeken of opnieuw moest leren toen bleek dat ons gezin net iets anders werkt dan het gemiddelde gezin.

Veel van wat je hier vindt gaat over leven in een neurodivergent huishouden. Over kinderen die anders ontwikkelen. Over systemen die niet altijd goed aansluiten. Over hoe je als ouder toch overzicht, rust en autonomie probeert te creëren.

Dat betekent soms: uitzoeken hoe je met instanties werkt.
Soms: tools bouwen die eigenlijk hadden moeten bestaan.
En soms: gewoon heel praktisch bedenken hoe je een huishouden draaiende houdt als energie, prikkels en verwachtingen niet altijd op elkaar aansluiten.

Ik ben iemand die graag systemen begrijpt en bouwt. Dus als iets niet werkt, probeer ik het uit elkaar te trekken en opnieuw op te bouwen. Veel van de tools, documenten en ideeën die je hier vindt zijn daaruit ontstaan.

Neurodivergent opvoeden

Een groot deel van deze site gaat over onderwerpen die spelen in gezinnen met neurodivergente kinderen. Denk aan:

  • taalontwikkeling en gestalt language processing

  • werken met zorg en ondersteuning

  • praktische hulpmiddelen voor thuis

  • navigeren door systemen zoals PGB en hulpverlening

Niet omdat ik denk dat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik weet hoe waardevol het kan zijn als iemand eerlijk opschrijft wat werkt en wat niet.

#RadwifeDingen

En dan is er nog een kleine sidequest op deze website.

Onder de noemer #RadwifeDingen deel ik dingen die te maken hebben met het dagelijks leven daaromheen: huishouden, systemen bouwen, geldzaken, zelfvoorziening, koken, dingen maken, soms een beetje chaos.

Want als je als mama dan net wat meer thuis bent om voor je kind te zorgen en je daarboven op ook nog eens hobbies als zuurdesembrood bakken en moestuinieren hebt opgepakt. Ja, dan kom je wel gevaarlijk dicht bij het tradwife leven. En als overtuigd matriarchist (is dat een woord?) vind ik dat toch wel ingewikkeld.

Maar op Instagram kwam ik het perfecte woord tegen bij @theradicalmessymom: Radwife. Haar omschrijving:

"Rad(ical) Wife
noun
Someone who loves baking, making things with their hands, and being home with their kids…

But also wants to protect reproductive rights, reduce gun violence, and tell the current administration and its agenda to fuck right off"

Nou dat dus, maar dan hier in mijn Nederlandse context. Dus iets minder gun violence.

Onder #RadwifeDingen deel ik dus dingen die een beetje in dat gebied zitten.

Waarom mamakay bestaat

Mamakay bestaat omdat we thuis heel veel dingen opnieuw hebben moeten uitvinden.

Als je kind, je gezin of je dagelijks leven niet netjes binnen de standaard past, kom je er al snel achter dat veel systemen niet voor jou gebouwd zijn. Dan moet je zelf gaan puzzelen. Zelf gaan uitzoeken. Zelf oplossingen bouwen. Zelf verbanden leggen tussen zorg, huishouden, financiën, energie en tijd.

Dat is wat wij thuis hebben moeten doen, en nog steeds doen.

We zijn als ouders en partners voortdurend aan het afstemmen, organiseren, regelen, aanpassen en vooruitdenken. Hoe richten we ons huishouden zo in dat het werkt voor ons kind? Hoe verdelen we zorg, tijd en energie? Hoe bouwen we iets dat niet alleen vandaag werkt, maar ook op de lange termijn houdbaar blijft?

Veel van wat hier op de site staat, komt voort uit dat proces.

Tegelijk is het ook eerlijk om te zeggen dat een groot deel van dat uitzoekwerk, regelwerk en denkwerk tijd kost. Heel veel tijd. Tijd die ik daardoor minder kan steken in mijn ondernemerschap, in betaalde opdrachten of in andere vormen van inkomen. De site en de producten zijn ook een manier om dat verlies een beetje te compenseren.

Dus Mamakay is voor ons meerdere dingen tegelijk: een plek om te delen, een plek om vast te leggen, een plek om praktische en eerlijke informatie te verzamelen. En voor mij is het ook een manier om een beetje te vechten tegen de gevolgen van niet binnen het systeem passen.