Wanneer trek je aan de bel?
Wanneer je kindje niet praat, laat praat of (nog) niet 'goed genoeg' praat ga je waarschijnlijk op zoek naar hulp. Het is een hele route die je dan aflegt. Je komt dan best een aantal uitdagingen tegen - wij wel in ieder geval.
De goedbedoelde adviezen
Die uitdagingen begonnen voor ons bij goedbedoelde adviezen: "Ieder kind ontwikkelt zich anders, maak je geen zorgen. Het komt vanzelf." Als onderwijskundige weet ik als geen ander dat dit over het algemeen klopt. Ontwikkeling is niet lineair, het gaat in sprongen. En voor die ontwikkeling is inderdaad wat ze noemen een marge. Er is een gemiddelde voor wanneer een kind iets kan en dan zijn de meeste kinderen sneller of juist later.
Maar op een gegeven moment wijk je zoveel af van dat gemiddelde, dat je buiten de marge valt. En dan is er iets anders aan de hand dan de gewone "iedereen ontwikkelt zich op een ander tempo." En dan is het dus wel belangrijk om aan de bel te trekken.
Als de afstand 'te' groot wordt
Het lastige is namelijk dat als er meer speelt alle adviezen zijn: ben er zo vroeg mogelijk bij; regel zo vroeg mogelijk hulp. Want hoe langer je wacht met het bieden van de juiste ondersteuning bij taalontwikkeling, hoe groter de afstand wordt.
Zelf vond ik dit best een moeilijke. Om enerzijds je kind gewoon je kind te laten zijn. En anderzijds wel hulp vinden omdat je kind ook recht heeft om zo goed mogelijk zich te ontwikkelen. Vooral omdat op een gegeven moment je kind ook naar school moet en die zijn nou eenmaal voornamelijk ingericht op sprekende kinderen die taal ook goed begrijpen.
Als de afstand te groot is en je kind dus flink van de marges afwijkt, dan is het volgens mij tijd om aan de bel te trekken.
